جه ژنتان پیرۆز گه ردنم ئازاد که ن و گه ردنتان ئازاد بێت __________________________________________________________________ جه ژن ناکه م تا نه تبينم ئاخر تۆ ئێستا دووري له من نا جه ژن ناکه م تا نه گري ده ستم تا نه ڵي تۆي ھه ناسه کم تا نه ڵي ده مرم بۆت و بمره بۆم ئاخر مه رجي جه ژن مانگ بينينه ده ي من چي بکه م تاوانم چييه به خوا گوڵم بروابکه تۆ ھه ميشه مانگي مني

بعضی وقتا خیلی بیشتر از بینهایت خیالاتی میشوم ... در سکوت همیشگی خانه ی خودمان در تاریکی اتاق خشکم میزند و غرق در اقیانوس نا آرام افکارم میشوم تجسم میکنم دنیای با هم بودن و در کنار هم بودن را دنیایه من و تو مثلا کوله هایمان را بسته ایم و عزم هایمان را جزم وقرارمان تنھا پارک شھر تو سکوت میکنی ... سکوتی سنگین ... سکوتی لبریز از ترس از دلهره من با نگاهم التماست میکنم ... وعده های با هم بودنت برای هم بودنت را یادآوری میکنم دستهای دخترانه ات را میفشارم و تو ھم دستهای عروسکت از این شهر و از این جغرافیا و از این گورستان پر از سکوت و پر از بغض های در گلو گیر کرده دور

قرار بود من باشم و تو باشی و یک دنیای رویای قرار بود من یک ....... بشوم تو هم .... قرار بود شبها تا خود صبح زیر درخت توت حیاطمان برایت شعر بخوانم قرار بود غرق در نگاه هم شویم قرار بود تکیه گاهم شوی قرار بود مشکلات گورشان را گم کنند قرار بود غم و غصه در اقیانوس چشمانت غرق شوند قرار بود با هم ... قرار بود ... قرار بود ... قرار بود ... قرار بود ... کاش اینقد زود قرارهایمان را خراب نمیکردی کاش نیامده نمیرفتی کاش ... کاش ... دل همین است دیگر احساس همین است دیگر مزخرف بودن همین است دیگر می نشیند و برای خودش رویا می بافد هی آرزو میکند آرزوهای پوچ و توهم زا ولکن دل است دیگر .. این

همه چیز از آن نگاه شروع شده بود با اولین نگاه دلش را باخته بود عاشق شده بود ! عشق ؟! عاشقی ؟! ولی او که .... خب دل است دیگر آدمی گاهی وقتها عاشق چیزهایی میشود که نباید بشود از چیزهای خوشش میایید که نباید بیایید و ... و... و... ای کاش آن روز او را نمیدید کاش ... کاش... کاش... پدر بزرگش همیشه میگفت نگاه کردن به نامحرم تیری زهر آلود از طرف شیطان است آن روزها پدر بزرگ و افکارش را سنتی و خرافی میپنداشت غافل از حال و روز امروزش ... پدر بزرگش راست میگفت آن نگاه خیلی زهر آلود بود! ولی او که نامحرم نبود او محرم اسرارش شده بود محرم حرف های نگفته اش یار تنهایی هایش یار روزهای خوب

نترس من اھل انتقام نيستم نترس من اھل شکايت نيستم سلاحم قلم دفتر گریه ھر وقت دلتنگت شوم هر وقت دلم بھانه ي بودنت را بگيرد ھر وقت بغض گلویم را سنگین کند در سکوت گورستانی اتاقم قلم را برمیدارم و به یادت مینویسم ... گاه شعری گاه دلنوشته ی و گاه می بافم خیال هایت را هنوز که به آخرش نرسیده صفحه ی کاغذی خیس میشود باز عاشقت میشوم باز بغض باز گریه باز گریه باز گریه نترس مردی از جنس گریه هر شب در این حوالی ها می خواست موهایت را ببافد ! م / ليلاخ

لە ناو دونیای خەیاڵاتما کچێک هەیە ناو چاو کاڵ و پەلکە لە شان کچێک هەیە تەمه ن منداڵ کچێک هەیە ناسک خەياڵ کچێک هەیە بە دزیەوە دەستی ئەگرم بە دزیەوە ئەچین بۆ شەقام بەدزیەوە پیاسە ئەکەین بەدزیەوە لە جێژوان ماچی ئەکەم بەدزیەوە سەر دا ئەخا شەرم ئەکا بەدزیەوە ڕووم لێ ئەکا بە دزیەوە خۆشیم ئەوێ بەدزیەوە خۆشمی ئەوێ بەدزیەوە پێ ئەکەنین بەدزیەوە بۆی ئەگریم بەدزیەوە بۆم ئەگریت بەدزیەوە قژی لەختی شانە ئەکەم بەدزیەوە سەری ئەنێت لە سەر شانم زۆر دەترسم بە دزیەوە لێم بتۆرێ بەدزیەوە بڵێ خۆشتم ناوێ زۆر دەترسم بە دزیەوە بە جێم بێڵێ بەدزیەوە دونیای شیعر وخەیا